28 ธค.50 และแล้ววันที่พวกเรารอคอยก็มาถึง เราจะไปจัดงานปีใหม่และเอาของที่จำเป็นไปแจกที่หมู่บ้านตะโต๊ะโกร อ.แม่สอด จ.ตาก เราออกเดินทางจากกรุงเทพ ประมาณ 2 ทุ่ม ดีที่เราไม่เจอรถติดมากหนัก เพราะไปทางเส้นทางวงแหวนรอบนอกแล้วไปทางสุพรรณ ออกชัยนาท ไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึงแม่สอด ประมาณ ตี 5 กว่า
เช้าแล้ว 29 ธค.50 เรามาถึงทางแยกจะเข้า อ.แม่สอด จอดรถเพื่อรอที่มาด้วยกันอีก 2 คัน ก่อนที่จะเดินทางต่อไป หลังจากพร้อมแล้วเราเดินทางต่อไปจนถึง อ.แม่สอด จอดรออีกครั้งที่ปั้มก่อน เพื่อรถบิคอัพจะมารับ และพาไปตลาด รอไม่นานรถก็มาพาพวกเราไปตลาดแม่สอด เราซื้อเสบียงสำหรับอาหารเช้าของเราวันนี้ หลายอย่าง แล้วก็เดินทางต่อจนมาถึงทางแยกจะเข้าหมู่บ้าน ต้องเปลี่ยนรถ รถตู้ รถเก๋งไปต่อไม่ได้แล้ว ต้องรอบิคอัพอีกคันมารับเพื่อจะเข้าหมู่บ้านต่อไป
ทุกอย่างพร้อมเราเริ่มออกเดินทางกันต่อไปยังจุดหมายปลายทาง บ้านตะโต๊ะโกร หนทางช่างแสนลำบากยากเย็นเสียจริง รถยนต์ที่ไปต้องอาศัยลำธารนำทางในบางช่วงก็แปลกดี บางทีเราอาจจะคิดว่าเราลำบากแต่ยังมีคนที่ลำบากกว่าเราเยอะแยะ ถึงแม้ทางจะลำบากแต่ทราบว่าชาวบ้านก็เดินทางกันเป็นว่าเล่นระยะทางเห็นมีคนบอกว่าประมาณ 10 กม. ถ้าเดินก็ประมาณ 2 ชม. ดีนะที่เราไม่ต้องเดินเพราะไม่รู้จะถึงกี่โมง และต้องใช้เวลาเท่าไรในการเดินทาง
จนในที่สุดเราก็มาถึงจุดหมายด้วยความปลอดภัย ทุกคนขนของลง และแล้วก็ไม่วายเรื่องปากเรื่องท้อง จัดเตรียมอาหารมื้อเช้ากัน...
28 ธค.50 และแล้ววันที่พวกเรารอคอยก็มาถึง เราจะไปจัดงานปีใหม่และเอาของที่จำเป็นไปแจกที่หมู่บ้านตะโต๊ะโกร อ.แม่สอด จ.ตาก เราออกเดินทางจากกรุงเทพ ประมาณ 2 ทุ่ม ดีที่เราไม่เจอรถติดมากหนัก เพราะไปทางเส้นทางวงแหวนรอบนอกแล้วไปทางสุพรรณ ออกชัยนาท ไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึงแม่สอด ประมาณ ตี 5 กว่า
เช้าแล้ว 29 ธค.50 เรามาถึงทางแยกจะเข้า อ.แม่สอด จอดรถเพื่อรอที่มาด้วยกันอีก 2 คัน ก่อนที่จะเดินทางต่อไป หลังจากพร้อมแล้วเราเดินทางต่อไปจนถึง อ.แม่สอด จอดรออีกครั้งที่ปั้มก่อน เพื่อรถบิคอัพจะมารับ และพาไปตลาด รอไม่นานรถก็มาพาพวกเราไปตลาดแม่สอด เราซื้อเสบียงสำหรับอาหารเช้าของเราวันนี้ หลายอย่าง แล้วก็เดินทางต่อจนมาถึงทางแยกจะเข้าหมู่บ้าน ต้องเปลี่ยนรถ รถตู้ รถเก๋งไปต่อไม่ได้แล้ว ต้องรอบิคอัพอีกคันมารับเพื่อจะเข้าหมู่บ้านต่อไป
ทุกอย่างพร้อมเราเริ่มออกเดินทางกันต่อไปยังจุดหมายปลายทาง บ้านตะโต๊ะโกร หนทางช่างแสนลำบากยากเย็นเสียจริง รถยนต์ที่ไปต้องอาศัยลำธารนำทางในบางช่วงก็แปลกดี บางทีเราอาจจะคิดว่าเราลำบากแต่ยังมีคนที่ลำบากกว่าเราเยอะแยะ ถึงแม้ทางจะลำบากแต่ทราบว่าชาวบ้านก็เดินทางกันเป็นว่าเล่นระยะทางเห็นมีคนบอกว่าประมาณ 10 กม. ถ้าเดินก็ประมาณ 2 ชม. ดีนะที่เราไม่ต้องเดินเพราะไม่รู้จะถึงกี่โมง และต้องใช้เวลาเท่าไรในการเดินทาง 
จนในที่สุดเราก็มาถึงจุดหมายด้วยความปลอดภัย ทุกคนขนของลง และแล้วก็ไม่วายเรื่องปากเรื่องท้อง จัดเตรียมอาหารมื้อเช้ากัน...
2 ความคิดเห็น:
ทดสอบการแสดงความคิดเห็นครับผม...
เป็นอะไรที่ให้ความรู้สึกดี ๆ มาก ๆ อย่างน้อยทำให้เรารู้สึกว่า เราได้ย้อนเวลากลับไปอยู่ในช่วงในวัยเด็ก เพราะสถานที่ ที่เราเกิด ก็เป็นแบบนี้แหละ เพียงแต่ไม่มีภูเขาเท่านั้นเอง สภาพของบ้าน ที่ปลูกติดกับพื้นดิน และ ลงจากบ้านก็สัมผัสพื้นดิน บางครั้งความกันดารก็ทำให้เราได้สัมผัสกับธรรมชาติที่สวยงามได้อย่างใกล้ชิด และทำให้รู้สึกสบายใจ อย่างบอกไม่ถูก ยิ่งตอนกลางคืนไฟฟ้าก็ไม่มี จะต้องอยู่ในความมืดตลอด เสียดายจริง ที่คืนนั้น ตั้งใจจะนอนดูดาว ที่เต็มท้องฟ้าให้เต็มอิ่ม (นอนมองทางหน้าต่าง)แต่ก็เผลอนอนหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ ยิ่งตอนเช้ามีคนมาเล่าให้ฟังว่า เมื่อคืนเห็นทางช้างเผือก ก็ยิ่งเจ็บใจตัวเอง..ที่พลาดโอกาสดี ๆ
แสดงความคิดเห็น